Nie męcz mnie zabieraj się

Idź już stąd bo mam cię potąd

Nie chcę twoich porad uczucia twoje mam gdzieś 

Nie męcz mnie i się stąd wynieś



Jak to źle z oddaną kobietą

Nie czuje że jestem poetą

Ciągle coś poprawia i czyni mi uwagi

Nie mogę już skupić uwagi



W zwierciadle wyglądam bardzo źle

Ręka drży pióro z niej leci mi

Męczę się przy pracy i lęki różne mam

A gdy śpię to głównie w malignie



Z tego wnet stracę cały talent

A sprawność już coraz mniejszą mam

Nie rozkopuj kołdry bo będę niedobry

Najpłodniej żyję gdy jestem sam



Kiedy myślę o Lwowie, 

buduje mi się całe miasto w głowie. 

W dole ulicą pędzą samochody,

piękne ogrody, a chmurki jak lody. 

Szczęście jak we śnie. Dlaczego? 

Ja nie wiem tego.



Wino porasta już mury, 

jak wszystko tutaj pnie się do góry. 

Do szkoły idą już panny, 

ruch jest tu szybki i bezustanny. 

Szczęście jak we śnie. Dlaczego? 

Ja nie wiem tego. 



To nie jest Świat Plasteliny, 

ani to nie jest Dzień Modelarza, 

tu naprawdę płyną godziny, 

naprawdę wszystko się zdarza. 



Pokój panuje wokół. 

Ja na to patrzę i czuję spokój. 

Wszystko jest jasne, a przyszłość jest znana. 

Pan ma swą panią, a pani pana. 

Szczęście jak we śnie. Dlaczego? 

Ja nie wiem tego. 



To nie jest Świat Plasteliny, 

ani to nie jest Dzień Modelarza, 

tu naprawdę płyną godziny, 

naprawdę wszystko się zdarza.